"Kalsın," dedi Terry, "Pantomim sanatımı çalışmam gerek." Duraksadı. "Bu durumda
seninle ayın üçünde yeni radyo reklamlarını kitap sipariş gözden geçirmek için görüşeceğiz,
değil mi?"
"Sabırsızlanıyorum."
"Süper. Sonra görüşürüz. Ve de iyi yıllar." Terry arkasına bakmadan çıktı.
"İyi yıllar," diye mırıldandı Elijah boş odaya. Bir süre, boynunda asılı gümüş
haçı okşayarak boşluğa baktı. Kolyeyi gömleğinin üzerine çıkarttığını
anımsamıyordu, ama bunu yapmış olduğuna da pek şaşmadı.
O asabi alışkanlığını birkaç hafta önce farkeden Terry, kolyeyi nereden aldığını
sormuştu. İşin komik yanı, tüm erişkin yaşamında takmış olmasına rağmen kendisi
de o şeyin nereden geldiğini anımsayamıyordu. Utangaç bir gülümsemeyle ve yalan
olduğunu bile bile kolyenin eski bir kız arkadaşının hediyesi olduğunu
söylemişti. Aslında insanın bir hafefob online kitap sipariş olması elbette ki romantik ilişkilere
pek izin vermiyordu.
Hayır, haç başka birinden gelmişti. Ama kimden geldiği konusunda da en ufak bir
fikri yoktu.
Winter Zhi gözlerini yumup derin bir soluk aldı.
Onları karşısında hissedebiliyordu: Bakan, dinleyen, bekleyen insanlar. Kaç kişi
olduklarını merak etti. İki bin mi? Üç bin mi? Anımsayamıyordu. Önemli de
değildi zaten. Sahne korkusu yoktu. kitapçı Tersine, dinleyici sayısı ne kadar fazla
olursa performansı da o oranda canlı ve devingen oluyordu.
Kendini sık sık kitlelerin kanını emen, enerjilerini yaratmakta çok başarılı
olduğu o yürek titretici işitsel tasvirleri yaratmak için kullanan duygusal bir
vampir olarak hissediyordu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder